Nabożeństwo adoracyjne dla młodzieży przy Grobie Pańskim (Wielki Piątek)

1.	Pieśń: Zbawienie przyszło przez krzyż,
ogromna to tajemnica,
każde cierpienie ma sens,
prowadzi do pełni życia.
	
R. Jeżeli chcesz mnie naśladować,
to weź swój krzyż na każdy dzień,
i chodź ze mną zbawiać świat,
dwudziesty pierwszy już wiek.

Codzienność wiedzie przez krzyż,
większy im kochasz goręcej.
Nie musisz ginąć już dziś,
lecz ukrzyżować swe serce.

Każde spojrzenie na krzyż,
niech niepokojem zagości,
bo wszystko w życiu to nic,
wobec tak wielkiej miłości.

2.	Komentarz:
Pełne słodyczy i dobroci jest Twoje, o Jezu, zaproszenie: „Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię” (Mt 11, 28). Słowa te wypowiedziane na palestyńskiej ziemi i zapisane na kartach Ewangelii kierujesz poprzez Twój Kościół do wszystkich ludzi tak bardzo utrudzonych i udręczonych przez wielorakie cierpienia i znoje życia, kierujesz je również do ludzi młodych.
Przychodzimy dziś do Ciebie, Jezu, który znasz i przenikasz najskrytsze tajniki naszych serc, znasz naszą słabość i utrudzenie. Przychodzimy do Ciebie, aby w spotkaniu z Tobą nabrać sił i orzeźwić nasze dusze. W Twoje ręce składamy nasze młode życie i prosimy, abyś uczył nas dźwigania krzyża codziennych obowiązków, tak jak Ty to czyniłeś, aż po ofiarę ze swego życia złożoną dla naszego zbawienia.

3.	Modlitwa poetycka:
Modlę się, Boże, żarliwie,
modlę się, Boże, serdecznie:

Za krzywdę upokorzonych,
za drżenie oczekujących,
za wieczny niepowrót zmarłych,
za konających bezsilność,
za smutek niezrozumianych,
za beznadziejnie proszących,
za obrażonych, wyśmianych,
za głupich, złych i maluczkich,
za tych, co biegną zdyszani
do najbliższego doktora,
za tych co z miasta wracają
z bijącym sercem do domu,
za potrąconych grubiańsko,
za wygwizdanych w teatrze,
za nudnych, brzydkich, niezdarnych,
za słabych, bitych, gnębionych,
za tych, co usnąć nie mogą,
za tych, co śmierci się boją,
za czekających w aptekach
i za spóźnionych na pociąg.

– za wszystkich mieszkańców świata

za ich kłopoty, frasunki,
troski, przykrości, zmartwienia,
za niepokoje i bóle,
tęsknoty, niepowodzenia,
za każde drgnienie najmniejsze,
co nie jest szczęściem, radością,
która niech ludziom tym wiecznie
przyświeca jeno życzliwie –

Modlę się, Boże, serdecznie,
Modlę się, Boże, żarliwie!	(J. Tuwim)

4.	Pieśń: Pewnej nocy łzy z oczu mych,
otarł dłonią swą Jezus
i powiedział mi: Nie martw się,
Jam przy boku jest twym.

Potem spojrzał na grzeszny świat,
pogrążony w ciemności,
i zwracając się do mnie,
pełen smutku tak rzekł:

R. Powiedz ludziom, że kocham ich,
że się o nich wciąż troszczę,
jeśli zeszli już z moich dróg,
powiedz, że szukam ich.

Gdy na wzgórzu Golgoty
za nich życie oddałem,
to umarłem za wszystkich,
aby każdy mógł żyć.

Nie zapomnę tej chwili,
gdy mnie spotkał mój Jezus,
wtedy byłem jak ślepy,
On przywrócił mi wzrok.

5.	Komentarz:
O Chryste, nasz Zbawicielu, gdy dziś z pokorą upadamy na kolana przed Tobą, mamy przed oczyma Ciebie, który nas nieskończenie umiłowałeś. To właśnie ze względu na grzesznych ludzi, ustawicznie potrzebujących miłosierdzia Bożego, łaski dającej życie, zechciałeś pozostać w sakramentach świętych, a zwłaszcza jesteś obecny z Bóstwem i Człowieczeństwem w Najświętszym Sakramencie.
Ustanawiając w Wieczerniku, w przeddzień swojej zbawczej męki, ten Boski Sakrament, zechciałeś ukryć siebie w postaci chleba i być prawdziwym pokarmem, który daje życie wieczne. Ukryty w Najświętszej Eucharystii oddajesz nam się cały, jednoczysz z sobą i każdego dnia przemieniasz doczesne ludzie życie, obdarzając nas upragnioną nieśmiertelnością.
W ciszy własnego serca pragniemy podziękować Ci za ten niepojęty Dar.

6.	Pieśń: Jezus jest tu, Jezus jest tu,
o, wznieśmy ręce, wielbiąc Jego imię,
Jezus jest tu.

Pan jest wśród nas, Pan jest wśród nas,
o, wznieśmy ręce wielbiąc Jego imię,
Pan jest wśród nas.

Bóg kocha nas, Bóg kocha nas,
o, wznieśmy ręce wielbiąc Jego imię,
Bóg kocha nas.

7.	Modlitwa poetycka:

Jezu,
często rozglądam się za dobrym człowiekiem
o wrażliwym sercu.
Rozglądam się w potrzebie,
w smutku,
w chorobie,
w opuszczeniu,
gdy opadają mnie pokusy,
gdy budzą się we mnie wątpliwości,
gdy nękają mnie lęki.
A Ty cierpliwie czekasz na chwilę, kiedy w końcu do Ciebie się zwrócę. Czekasz, kiedy przyjdę do Ciebie. Przypominasz mi delikatnie, że po to posłał Cię Ojciec na świat, żeby nas zbawić, ocalić, wyzwolić od wszelkich utrapień, a nie po to, żeby nas potępić; jesteś wśród nas po to, żeby nam pomóc.
Słyszę Twe wezwanie: „Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię” (Mt 11, 28). Pełen nadziei i ufności idę do Ciebie, bo żadne inne imię nie jest nam dane, w którym moglibyśmy być zbawieni (por. Dz 4, 12).
Jezu, uświęć mnie i zbaw.

8.	Wezwania błagalne:

Pełni skruchy, wdzięczności i uwielbienia, stajemy pod krzyżem Chrystusa, na którym dokonało się dzieło naszego zbawienia i do doskonałego uwielbienia Boga. Prośmy Chrystusa, abyśmy zasłużyli na udział w Jego chwalebnym zmartwychwstaniu.
R. Przez śmierć Twoją, Panie, napełnij nas życiem!

– Jezu, przyszedłeś na świat, aby zniszczyć w nas to, co było dziełem szatana: grzech i śmierć.
– Jezu, przez całe swoje życie zmagałeś się ze wszelkim złem.
– Na krzyżu odniosłeś zwycięstwo nad szatanem.
– Zwycięzco śmierci, piekła i szatana.
–  Jezu, który wyciągnąłeś ręce swoje na krzyżu i wywyższony ponad ziemię, jesteś naszą jedyną nadzieją.
– Jezu, umierający w opuszczeniu i bólu, jesteś naszym pokojem, radością i wszystkim.
– Wołający do Ojca: „Przebacz im…” jesteś miłosierdziem Bożym bez granic.
– Jezu, wydany na śmierć przez Boga i ludzi, jesteś życiem i zmartwychwstaniem naszym.
– Jezu, oddający ducha swego w ręce Ojca, jesteś Królem nieba i ziemi.

9.	Pieśń: Czekam na Ciebie dobry Boże,
przyjdź do mnie Panie, pośpiesz się.
Niechaj mi łaska Twa pomoże,
chcę czystym sercem przyjąć Cię.

R. Przyjdź do mnie Panie, mój dobry Boże,
przyjdź i nie spóźniaj się.
Przyjdź do mnie Panie, przyjdź z łaską swoją,
przyjdź i nie spóźniaj się.

Wśród licznych trosk i niepokojów,
kiedy już sił nie starcza nam.
Karmisz nas, Panie, swoim Ciałem,
Tyś nasza moc, nasz Bóg i Pan.

10.	Komentarz:
Wpatrzeni oczyma wiary w Ciebie, Jezu, ukrytego w tej Hostii mamy świadomość i przekonanie, że w Tobie jest wszelkie nasze dobro – nasze szczęście doczesne i wieczne. W Tobie jest przebaczenie naszych grzechów i pełnia miłosierdzia Bożego. Jako Twoi uczniowie „przeprawiamy się” przez morze doczesności do nowej ziemi – Królestwa życia i nieśmiertelności.

11.	Modlitwa poetycka:
Jezu
	który dla naszego zbawienia narodziłeś się w stajni,
	życie wiodłeś w ubóstwie, trudach, prześladowaniach,
	i zakończyłeś je w okrutnych cierpieniach krzyża,
błagam,
	powiedz do Ojca swego w chwili śmierci:
	„Ojcze, przebacz mu”;
	powiedz do swej Matki:
	„Oto syn twój”;
	powiedz do mej duszy:
	„Dziś ze mną będziesz w raju”.
Boże,
	Nie opuszczaj mnie w owej godzinie.
	„Pragnę”, Panie;
	pragnie dusza moja Ciebie, któryś jest zdrojem żywej wody.
	Ty jeden ugasisz moje pragnienie.

Życie moje mija jak cień.
Kiedyś dokona się i skończy wszystko.

Dlatego, o uwielbiony Zbawco,
	już teraz i na całą wieczność
	oddaję mą duszę i me zbawienie w Twe miłosierne ręce.

Przyjm, Panie Jezu, ducha mego.	(E. Kosibowicz)

12.	On szedł w spiekocie dnia
i w szarym pyle dróg,
a idąc uczył kochać i przebaczać.
On z celnikami jadł,
On nie znał, kto to wróg,
pochylał się nad tymi, którzy płaczą.

R. Mój Mistrzu, przede mną droga,
	którą przebyć muszę, tak jak Ty.
	Mój Mistrzu, wokoło ludzie,
	których kochać trzeba, tak jak Ty.
	Mój Mistrzu, niełatwo cudzy ciężar
	wziąć w ramiona, tak jak Ty.
	Mój Mistrzu, poniosę wszystko,
jeśli będziesz ze mną zawsze Ty.

On przyjął wdowi grosz
i Magdaleny łzy,
bo wiedział, co to kochać i przebaczać.
I późną nocą On,
do Nikodema rzekł,
że prawdy trzeba pragnąć, trzeba szukać.

Idziemy w skwarze dnia,
i w szarym pyle dróg,
a On nas uczy kochać i przebaczać.
I z celnikami siąść, zapomnieć, kto to wróg,
pochylać się nad tymi, którzy płaczą.

13.	Komentarz:
„Mój Mistrzu, przede mną droga…”. Nie wiem, co mnie spotka na mojej drodze życia. Młodość to wielki dar, który otrzymaliśmy od Pana. Jest to wielki dar, a zarazem zadanie, które muszę podjąć, aby zrealizować moje życiowe powołanie. Klęcząc przed Tobą, Panie, pragnę Cię prosić, abyś mi towarzyszył w tej wędrówce do Ciebie. Ukazuj mi, Panie, drogę którą mam kroczyć w życiu, aby nie zbłądzić i nie zagubić celu i sensu życia.

14.	Modlitwa poetycka:
Módlmy się za młodych,
	za tych, co mają życie przed sobą:
	niech ich serca będą otwarte,
	niech zawsze będą gotowi wyjść naprzeciw przyszłości,
	niech mają odwagę żyć wśród pytań i niepewności.
	Wspomagaj ich, Panie, aby sprostali rozczarowaniom,
	aby umieli godzić się ze sobą,
	nie tracąc nadziei i odwagi.

Módlmy się za wszystkich młodych ludzi,
	aby byli dobrzy i pełni szacunku dla swych rodziców,
	aby szanowali przeszłość
	i nie gardzili starszymi.
	Ale przede wszystkim: niech będą wierni swoim przyjaciołom,
	bezinteresowni w miłości.

Módlmy się,
	aby ich nie pochłonęło to, co tanie i płytkie,
	aby nie marnowali i nie niszczyli życia innych,
	lecz byli gotowi czynić ten świat bardziej ludzkim,
	godniejszym mieszkaniem człowieka
	– o to prosimy dla nich, Panie, Boże nasz. 
(Z modlitwy studentów holenderskich)

15.	Pieśń: Pan, kiedyś stanął nad brzegiem
szukał ludzi gotowych pójść za Nim,
by łowić serca, słów Bożych prawdą.

R. O, Panie, to Ty na mnie spojrzałeś,
		Twoje usta, dziś wyrzekły me imię,
		swoją barkę, pozostawiam na brzegu,
		razem z Tobą, nowy zacznę dziś łów.

	Jestem ubogim człowiekiem,
	moim skarbem, są ręce gotowe,
	do pracy z Tobą, i czyste serce.

	Ty, potrzebujesz mych dłoni,
	mego serca młodego zapałem,
	mych kropli potu, i samotności.

	Dziś wypływamy już razem,
	łowić serca na morzach dusz ludzkich,
	Twej prawdy siecią, i Słowem Życia.

16.	„O, Panie, to Ty na mnie spojrzałeś… moim skarbem są ręce gotowe…”. Panie, złożony w grobie, mój Mistrzu – trwając na adoracji Ciebie, pragnę podziękować Ci, za wszelkie dobro, które stało się moim udziałem: Dziękuję Ci, Panie!

– za dar życia
– za moich rodziców
– za przyjaciół
– za dom, w którym mieszkam
– za nauczycieli i wychowawców, którzy kształtują mój umysł i charakter
– za spotkania z Tobą na katechezie, w kościele, na modlitwie
– za moją młodość’
– za radość życia
– za Twoją mękę i śmierć, dzięki której wyzwoliłeś mnie z niewoli grzechu
– za obietnicę życia wiecznego
– za to, że jesteś z nami obecny w Najświętszym Sakramencie i tak dobrze jest nam przebywać w Twojej obecności – Dziękujemy Ci, Panie.

17.	Komentarz:
Bądź z nami Panie, bądź w nas – wspieraj i umacniaj nas, abyśmy nie pobłądzili na drodze, którą idziemy ku Tobie.

18.	Pieśń: W drogę z nami, wyrusz Panie,
nam nie wolno w miejscu stać.
Gdy zbłądzimy, podaj rękę,
gdy upadniemy, pomóż wstać.

R. I do serca swego prowadź, prowadź nas!
	I do serca swego prowadź, prowadź nas!

Zabierz smutek, przywróć radość,
osłabionym dodaj sił.
Byśmy innym nieść pomogli,
ciężar krzyża przez ten świat.

Poprzez piachy, ostów kolce,
z nami idź do niebios bram.
Po pustyniach zabłąkanym,
wody swej zaczerpnąć daj.

Gdy do Pana odejdziemy,
niech nie płacze po nas nikt,
bo my przecież z Nim być chcemy,
w Jego chwale wiecznie żyć.

19.	Komentarz:
A teraz w ciszy własnego serca módlmy się do Pana, który zna najlepiej nasze serca i sumienia. Powiedzmy Mu o naszych pragnieniach, problemach i kłopotach dnia codziennego. On cierpiał za nas – zna więc smak cierpienia, dlatego pokornie przedstawiajmy Mu nasze osobiste prośby. On nas na pewno zrozumie i wysłucha…

Opr. ks. Zbigniew Kata