opr. Sylwia Węglińska

WIECZÓR POEZJI ŚP. KS. JANA TWARDOWSKIEGO          
KOCHAĆ CZŁOWIEKA, BY ZDĄŻYĆ DO BOGA

Narrator Ł (Łukasz Ż.): Można odejść na zawsze, by stale być blisko – tak pisał w jednym  z wierszy  ks. Jan Twardowski. I to jest prawda, gdy człowiek odchodzi, jeszcze bardziej staje się nam bliski. Tak było z Ojcem Świętym Janem Pawłem II i tak się staje z ks. Janem.
Narrator M (Magdalena K.): Witamy Państwa serdecznie na wieczorze poezji ks. Jana Twardowskiego pt. „Kochać człowieka, by zdążyć do Boga”.  Witamy w szczególności:
przedstawicieli szkół: .............................
Witamy dyrekcję, nauczycieli i uczniów naszej szkoły
Szczególnie pragniemy powitać rodziców, przyjaciół i naszych znajomych
Witamy wszystkich, którzy przybyli na to spotkanie.
Narrator Ł: To spotkanie nie będzie traktowało o życiu ks. Jana Twardowskiego. Będzie natomiast zagłębieniem w jego poezję, bo „wiersz – pisze ks. Twardowski – podobnie jak wiara, oczyszcza człowieka. Obcując z poezją, człowiek, chcąc nie chcąc, staje się coraz czystszy w swoich ludzkich działaniach. (...) Wiersze są odtrutką, bronią przed nieczystością tego świata, złością, demoralizacją, polityką. Poezja to po prostu inny świat.”
Narrator M: Postaramy się, aby po tym wieczorze, wiersze ks. Jana zaświeciły jak gwiazdy na niebie oświetlające nam w ciemną noc drogę do nieba.
Melodia; Narratorzy siadają przy stoliku

I CZĘŚĆ - Wiersze i piosenki
Narrator Ł:  Szanowni Państwo, poezja ks. Twardowskiego to religijna liryka. Pisał on o Bogu, nie pisząc o Nim. Widać to w wierszu „Nie tylko o czaplach”, który recytuje Agata H. z kl. 4 c
Osoba 1:
Nie tylko o czaplach
Piszę o czaplach co wstają jak poranne zorze
o jeżu co ma oczy wystające
o morelach co pochodzą od dziadka migdała (...)
o słoniu co ma problem bo usiąść nie może
o kundlu bliskim sercu bo wyje po trochu
Boga najłatwiej znajdziesz nie pisząc o Bogu.
Narrator M: Poetę zachwyca otaczający świat stworzony przez Boga, podobnie jak  św. Franciszka z Asyżu. Posłuchajmy piosenki – wiersza, w której ks. Twardowski pięknie ukazał mądrość Stwórcy, który musiał się ukryć, aby świat było widać. Wykona ją chór szkolny pod dyrekcją Pani Doroty B.
1. Piosenka „Świat”

Ref. Bóg się ukrył dlatego /3x
by świat było widać 
Bóg się ukrył dlatego

1. gdyby się ukazał to sam byłby tylko
kto śmiał by przy nim zauważyć mrówkę
piękną złą osę zabieganą w kółko

2. kaczora zielonego z żółtymi nogami
czajkę składającą cztery jajka na krzyż
kuliste oczy ważki i fasolę w strąkach

3. matkę naszą przy stole która tak niedawno
za długie śmieszne ucho podnosiła kubek
jodłę co nie zrzuca szyszki tylko łuski

4. cierpienie i rozkosz oba źródła wiedzy
tajemnice nie mniejsze ale za to różne
kamienie co podróżnym wskazują kierunek
Ref. .......
miłość której nie widać
nie zasłania sobą

Narrator M: Pragnę dodać, że wszystkie piosenki, które stanowią element naszego Wieczoru pochodzą z repertuaru Zespołu Wokalno – Tanecznego „Ychtis” z Katowic, któremu serdecznie dziękujemy. 
Narrator Ł: W  wierszach ks. Twardowski mówi o ważnych sprawach dotyczących ludzkiego życia. Są to: wiara, miłość, nadzieja, cierpienie, a nawet śmierć. W każdy wierszu Poeta zaprasza nas do rozmowy, w której możemy podzielić się swoimi przemyśleniami, przeżyciami lub pytaniami. Wiersz o wierze recytuje Agnieszka B.       z kl. 5b
Osoba 2:
Wielka Mała
Szukają wielkiej wiary kiedy rozpacz wielka
szukają świętych co wiedzą na pewno
jak daleko odbiegać od swojego ciała
a ty góry przeniosłaś
chodziłaś po morzu
choć mówiłaś wierzącym
tyle jeszcze nie wiem
- wiaro malutka
Narrator Ł: Cierpienie jest nieodzownym elementem życia ludzkiego, życia chrześcijanina, który podąża za Jezusem po Drodze Krzyżowej, a w wierszach poety cierpienie łączy się  z miłością. W wierszu pt. Do albumu poeta pisze tak:
Podziękuj za cierpienie
 czy umiesz czy nie umiesz
bez niego nigdy nie wiesz
ile miłość kosztuje

Narrator M: Ks. Jan Twardowski nie bał się pisać o śmierci. „Abp Józef Życiński mówił w homilii na uroczystościach pogrzebowych, że Ksiądz Jan w swych wierszach przedstawiał śmierć jako ciekawostkę, po której trzeba iść dalej. Dlatego też w którymś ze swych tekstów sugerował, aby zamiast umarł mówić wymknął się naszym oczom. Cała jego twórczość była świadectwem wartości Stamtąd. Ksiądz Arcybiskup podkreślił, że nawet w godzinie konania towarzyszyła ks. Twardowskiemu dziecięca ufność. Szepcząc: Jezu, ufam Tobie, podyktował czuwającym przy nim w godzinie jego śmierci następujące słowa: swoisty wiersz – testament”

Narrator Ł:
Zamiast śmierci
Zamiast śmierci
racz z uśmiechem
przyjąć Panie
pod Twe stopy życie moje jak różaniec

Narrator M: Ks. Twardowski pisał dużo o śmierci pogodnie, a nawet z humorem. Wiktor M. z kl. 3d  i wiersz pt. „Usłyszane zapisane”:

Osoba:
Drzwi zadrżały - kto to?
- śmierć
weszła drobna malutka z kosą jak zapałka
zdziwienie. Oczy w słup
a ona
- przyszłam po kanarka

Narrator Ł:  Jan Twardowski był poetą – ale nie mówił tak o sobie. Na jego sercu był odciśnięty inny znak – znak sakramentu kapłaństwa. Wysłuchajmy recytacji Piotra C.  z kl. 5b.

Osoba 3:
***
Własnego kapłaństwa się boję,
własnego kapłaństwa się lękam
i przed kapłaństwem w proch padam
i przed kapłaństwem klękam
W lipcowy poranek mych święceń
dla innych szary zapewne – 
jakaś moc przeogromna
z nagła poczęła się we mnie
Jadę z innymi tramwajem – 
biegnę z innymi ulicą –
nadziwić się nie mogę
swej duszy tajemnicą

Narrator M: Jak widać, język utworów Twardowskiego cechuje prostota i zwięzłość. Prostoty nauczył się podczas pracy z dziećmi specjalnej troski, a do zwięzłości przyczyniła się pewna anegdota, którą tak wspomina:
Narrator Ł: „Pamiętam, w czasach studenckich, na pewnym zebraniu zapytano: Jeżeli są dwa dzieła jednakowo wspaniałe, to które z nich jest lepsze? Obecny na zebraniu Karol Irzykowski wstał i bez namysłu powiedział: To oczywiste, że krótsze!!!”. Spójrzmy zatem na wiersze pt. „Nic więcej” i „Nic”, które wykonają: Aleksandra D. z kl. 4b          i Klaudia S. z kl. 4e.

Osoba 4:
Nic więcej
Napisał „Mój Bóg” ale przekreślił, bo przecież pomyślał
o tyle mój, o ile jestem sobkiem
napisał „Bóg ludzkości” ale się ugryzł w język, bo przypomniał
sobie jeszcze aniołów i kamienie podobne w śniegu do królików
wreszcie napisał tylko „Bóg”.  Nic więcej
jeszcze za dużo napisał

Osoba 5:
Nic
Jakie to dziwne
tak bolało
nie chciało się żyć
a teraz takie nieważne
niemądre
jak nic

Narrator M: Niewiele słów, a ile treści mieści się w tych kilku wersach tak prosto sformułowanych. Myślę, że nie wymagają one żadnego komentarza, mówią same za siebie. 

Narrator Ł:  Wiersze ks. Twardowskiego przepełnione są humorem. Szczególnie widać to  w tekście piosenki pt. Obiecuję. 

2. Piosenka „Będę mądry”

Obiecuję
będę grzeczny – obiecuję

Ref. Będę mądry  - obiecuję
Będę grzeczny - obiecuję
Będę wdzięczny - obiecuję
Kochać ludzi – obiecuję

1. Będę mądry  - obiecuję
lecz w zeszycie przyniósł dwóję
Więcej piątek - obiecuję
Znowu wujka  obgaduje
Być rozsądnym - obiecuję
łyka lody i choruje
ciocię kochać  - obiecuję
znów jej język pokazuje
Ref.

2. Jeść najpiękniej - obiecuję
krem z talerza wylizuje
Być na piątkę - obiecuję
lecz z piątego pietra pluje
Być aniołem - obiecuję
wszedł na stołek i wariuje
Będę grzeczny - obiecuję
lecz mamusi swej pyskuje
Ref.

3. Będę wdzięczny- obiecuję
lecz dziadkowi życie truje
Kochać ludzi - obiecuję
koleżance nie daruje
Piękne drzewa deklamuję
lecz gałęzią wymachuje
Reperować obiecuję
czego dotknie to popsuje
Być dentystą - obiecuję
zęby lalkom wyłamuje
Iść do nieba - obiecuję
Matkę Bożą denerwuje
Ref.

Narrator M: Wiersze ks. Jana przepełnione są humorem. Z humorem pisał o Bogu                i człowieku. Wiersz pt. „Czekanie” recytuje Edyta W. z kl. 5a

Osoba 6:
Czekanie
Popatrz na psa uwiązanego przed sklepem
o swym panu myśli
i rwie się do niego
na dwóch łapach czeka
pan dla niego podwórzem łąką lasem domem
oczami za nim biegnie
i tęskni ogonem
pocałuj go w łapę
bo uczy jak na Boga czekać

Narrator M: Szanowni Państwo, Jan Twardowski, podobnie jak ks. Jan Bosko, czy Janusz Korczak traktuje dzieci z powagą i szacunkiem, ale i z humorem. Uczy się od nich wrażliwości, szczerości, prostoty, zaciekawienia i podziwu dla świata. Imponuje mu moc dziecięcej wiary. Często przywołuje w wierszach postaci z baśni, tak jak Kopciuszka w piosence pt. „Powiedz”.

3. Piosenka: „Powiedz”
Taniec Kopciuszka z miotłą

Ref. Kopciuszku tobie się udało /2x
oddzielić mak od popiołu		/2x
przez jedną noc

1. powiedz jak oddzielić
kota od kotki
ból od miłości
łzę od doświadczeń
smutek od czasu
mądrość od starości
i nie mieć już słonia lat
Ref.

2. Kopciuszku powiedz jak oddzielić
ból od miłości
łzę .......
Ref.

Narrator M: Kopciuszka zagrała Elżbieta S. z kl. 6d.

II CZĘŚĆ - Rozmowy z gośćmi
wstaje narrator Ł
Narrator Ł: Szanowni Państwa, na dzisiejszym wieczorze poświeconym twórczości Księdza – Poety, gościmy Panią Barbarę N. – poetkę i polonistkę z ................... Prosimy o zabranie głosu.
Łukasz zaprasza Panią do stolik i podaje mikrofon; sam siada obok na trzecim krześle

III CZĘŚĆ - Podsumowanie konkursów

narratorzy wstają
Narrator M: Serdecznie dziękuję Pani Barbarze N. za ubogacenie naszego spotkania przemyśleniami na temat poezji.
A teraz nastąpi podsumowanie dwóch konkursów: plastyczno – poetyckich

Narrator Ł:  Pierwszy z nich to konkurs plastyczny. Uczniowie biorący w nim udział mieli za zadanie wykonane ilustracje do wybranego wiersza ks. Twardowskiego. Prosimy Przewodniczącą jury panią Anetę F. o ogłoszenie wyników

ogłoszenie wyników 

Narrator M: Dziękujemy, a nagrodzonym gratulujemy.
Drugi konkurs – poetycki miał na celu pobudzić do własnej twórczości uczniów naszej Szkoły. Uczestnicy mieli za zadanie napisać własny wiersz i wykonać do niego ilustrację.
Prosimy Przewodniczącą jury panią Joannę B. o ogłoszenie wyników

ogłoszenie wyników 

Narrator Ł:  
Prosimy nagrodzone osoby o zaprezentowanie swojej twórczości:
I m. 	..................... 	z kl. ................ wykona wiersz pt. „ ................................................
II m.	.....................	z kl. ................ wykona wiersz pt. „ ................................................
III m.	.....................	z kl. ................ wykona wiersz pt. „ ................................................

Narrator M: Serdecznie gratulujemy i życzymy rozwoju talentów. Po części oficjalnej zapraszamy do oglądnięcia wystawy z pracami konkursowymi.
Nasze spotkanie dobiega końca. Jak powiedzieliśmy na początku, miało ono być zagłębieniem w poezję, która oczyszcza człowieka. Mamy nadzieję, że wiersze ks. Jana zaświeciły jak gwiazdy na niebie oświetlające nam drogę do nieba. A do Boga dochodzi się zawsze przez człowieka i właśnie takie motto przyświecało nam na dzisiejszym spotkaniu „KOCHAĆ CZŁOWIEKA, BY ZDĄŻYĆ DO BOGA”.  
Narrator Ł:  Na koniec prezentujemy Państwu wiersz pt. „Śpieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą” w wykonaniu Bartłomieja J. z kl. 5a, oraz piosenkę pt. „Pokochać człowieka”.

Osoba 7:
Śpieszmy się
Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą 
zostaną po nich buty i telefon głuchy 
tylko to co nieważne jak krowa się wlecze 
najważniejsze tak prędkie że nagle się staje 
potem cisza normalna więc całkiem nieznośna 
jak czystość urodzona najprościej z rozpaczy 
kiedy myślimy o kimś zostając bez niego. 

Nie bądź pewny że czas masz bo pewność niepewna zabiera nam wrażliwość tak jak każde szczęście 
przychodzi jednocześnie jak patos i humor 
jak dwie namiętności wciąż słabsze od jednej 
tak szybko stąd odchodzą jak drozd milkną w lipcu 
jak dźwięk trochę niezgrabny lub jak suchy ukłon 
żeby widzieć naprawdę zamykają oczy 
chociaż większym ryzykiem rodzić się niż umrzeć 
kochamy wciąż za mało i stale za późno 

Nie pisz o tym zbyt często lecz pisz raz na zawsze 
a będziesz tak jak delfin łagodny i mocny 

Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą 
i ci co nie odchodzą nie zawsze powrócą 
i nigdy nie wiadomo mówiąc o miłości 
czy pierwsza jest ostatnia czy ostatnia pierwsza.

4. Piosenka: „Pokochć człowieka”
1-osobowy układ taneczny do piosenki

1. Pokochać człowieka by stać się samotnym
być przy najbliższym
by znaleźć się dalej

Ref. to nic
tak trzeba
kochać człowieka
by zdążyć do Boga

2. bo taka jest droga
właśnie to szczęście
otworzą się oczy
miłości ludzkiej stacyjka uboga
Ref.

Narrator Ł: Układ taneczny wykonała Izabella P. z kl. 6 d. Dziękujemy.

Narrator M: W imieniu Samorządu Szkolnego dziękuję wszystkim osobom, które przyczyniły się do  zorganizowania spotkania. Są to: Pani ................., Pani ................... (brawa). Dziękujemy Pani ............... za scenografię (brawa), a Panu .......................... za nagłośnienie (brawa).
Część oficjalna kończy się, ale ponownie zapraszamy do oglądnięcia wystawy,             a także do odwiedzenia stoiska z kartkami okolicznościowymi wykonanymi przez nauczycieli i uczniów. 

Narrator Ł:  Szanowni Państwo dziękujemy za przybycie i współtworzenie wieczoru poezji, który prowadzili: Magdalena z kl. ..... (brawa) 

Narrator M: oraz Łukasz  z kl. ... (brawa).   Dziękujemy!

K O N I E C