ŚWIATŁO
Narrator: Niech będą przepasane biodra wasze i zapalone pochodnie, a wy sami bądźcie podobni do ludzi, którzy oczekują swego Pana, aby gdy powróci, zastał was czuwających i zaprosił do swego stołu. (por. Łk 12, 35n).
Odsłona kurtyny. W trakcie, gdy narrator czyta, osoba 1 zapala świecę i kadzidło. Odchodzi na bok sceny i siada. Gaśnie reflektor. Muzyka.  
Narrator Prosimy Cię, Panie, niech ta świeca poświęcona na chwałę Twojego Imienia, nieustannie płonie, aby rozproszyć mrok (...) nocy. Przyjęta przez Ciebie, jako woń przyjemna, niechaj się złączy ze światłami nieba. Niech ta świeca płonie, gdy wzejdzie Słońce nie znające zachodu: Jezus Chrystus, Twój Syn Zmartwychwstały, Który oświeca ludzkość swoim światłem i z Tobą żyje i króluje na wieki wieków. Amen.
(Liturgia Wielkiej Soboty)

Reflektor na osobę 2, podchodzi do pulpitu (stojącego na scenie) i czyta.
Później wychodzi za kulisy
Osoba 2.: Znamy wymowę tej woskowej kolumny, którą na chwałę Boga zapalił jasny płomień. Chociaż dzieli się on użyczając światła nie doznaje jednak uszczerbku, żywi się bowiem strugami wosku, który dla utworzenia tej cennej pochodni wydała pracowita pszczoła. (Liturgia Wielkiej Soboty)
Narrator: Człowiek wybrał świecę na znak Chrystusa, bo świeca kryje w sobie tajemnicę i bogactwo, które rozpiera serca i dzieli się sposobem chleba.
Wchodzi osoba 3, odpala od paschału swą świecę, siada przy osobie 1 i mówi. 
(Reflektor skierowany na nią)

Osoba 3.: Tak to jakoś jest, że mała zwykła świeca otwiera nas tak, że aż się dziwimy. Nie udało się tego dokonać wielkim znawcom ludzkiego wnętrza, nie udało się psychologom, nie potrafiły tego dokonać księgi, czasami nie potrafi tego dokonać nawet przyjaźń i miłość. Świeca nas otwiera. Ma w sobie ogromnie dużo sympatii, jest bardzo cierpliwa. 
Osoba 1 odpala świecę od osoby 3
Osoba 1.: Wieczorem, kiedy mam takie ciężkie serce, zapalam ją na swoim stoliku i ona mnie słucha, otwiera mnie bardzo mocno, szeroko, szeroko...i właśnie wtedy wypływa ze mnie wszystko, co mnie tak bolało, l wiem, że wtedy jest Bóg. 
Gaśnie reflektor. Muzyka
Narrator: Świeca jest dobrym powiernikiem, bardzo dyskretnym, nikomu nic nie powie. Nie jest ciekawska i nie robi sensacji. Świeca uczy, co należy robić z ciężkim serce, z bezkształtnością myśli, z przygnębiającym cierpieniem, które musi pozostać niewidoczne. Mówi o tym jej płomień, który zawsze przypomina dwie złożone dłonie. Dlatego świeca wychowuje do modlitwy.   
Wchodzi osoba 4, zapala świecę i staje po przeciwnej stronie
Osoba 4.: Świeca jest rozproszeniem ciemności, dobrym nauczycielem i wychowawcą. Spójrz, jak bardzo świeca potrafi milczeć. Dziś człowiek odczuwa coraz większą potrzebę milczenia, rodzi się w nas głód milczenia (...), ono jest przygotowaniem na spotkanie Boga.
Wchodzi osoba 5, zapal świecę i staje obok osoby 4
Osoba 5.: Milczenie jest oddychaniem mej duszy. Milczę dlatego, żeby Pan, Który mówi bardzo cicho był, słyszany przeze mnie.
Osoby 4 i 5 siadają. Gasną reflektory
Narrator: Świeca jest bardzo delikatna, wręcz płochliwa, nieraz nawet zawstydzona, dlatego jest obrazem czystości. Ona chciałaby spalić w sobie każdy brud, każdy grzech... Świeca nie jedną już słyszała spowiedź. 
Jak wyżej
Osoba 6.: Świeca jest posłuszna i pokorna. Jeżeli każą jej świecić, to świeci. Gaśnie tylko wtedy, gdy się wypali do końca. Jest przy tym bardzo ciepła.
Osoba 7.; Nade wszystko świeca jest nauczycielem tego, co największe: ofiarnej miłości. Wychowuje przez własny przykład. Jest najbliżej Chrystusa, jest wierna Chrystusowi od początku, a Kościół śpiewa pochwałę tej świecy. 
Wszystkie stają wokół paschału z zapalonymi świecami. Exultet z kasety
EXULTET: Raduj się, ziemio, opromieniona tak niezmiernym blaskiem, a oświecona jasnością Króla wieków, poznaj, że wojna jesteś od mroku co świat okrywa! Zdobny blaskiem takiej światłości raduj się, Kościele święty, Matko nasza! Ta zaś świątynia niechaj zabrzmi potężnym śpiewem całego ludu. A zatem proszę was bracia najmilsi, którzy stoicie tutaj podziwiając jasność tego świętego płomienia, byście razem ze mną wzywali miłosierdzia Wszechmogącego Boga. Niech Ten, Który bez moich zasług raczył mnie uczynić swoim sługą zechce mnie napełnić światłem swojej jasności i pozwoli godnie wyśpiewać pochwałę tej świecy.

Jak wyżej
Osoba 2.: Boże, Ojcze Wszechmogący, Ty wezwałeś nas z ciemności do Twojego przedziwnego światła. Udzieliłeś nam, przez Twojego Syna, blasku swojej chwały. Ty nas wezwałeś świętym swym głosem na drogę całopalnej ofiary. Zapaliłeś nas ogniem swej miłości- niech wypali nas i oczyści, niech będzie czystym płomieniem, niech rozgrzeje serca oziębłe i pogubione. Ojcze Święty, rozpal w nas tak wielkie pragnienie nieba, abyśmy z czystymi sercami mogli dostąpić Świąt Wiekuistej Światłości, w której Ty żyjesz i królujesz. Amen.
Śpiew z kasety: „Radosna Światłości