SCENARIUSZ AUDYCJI PRZEZ RADIOWĘZEŁ SZKOLNY
„ŚWIĘTO ZMARŁYCH”

CEL: 
•	uwrażliwienie uczniów na charakter i powagę dnia 1 listopada,
•	przypomnienie wydarzeń historycznych, które pozostawiły na ziemiach polskich groby nieznanych żołnierzy.

PRZEBIEG AUDYCJI:

Fragment muzyczny: F. Chopin Preludium e – moll

Na Marszałkowskiej, 
Na Kanonicznej
Palą się znicze.
Na Ogrodowej,
Sadowej,
Wilczej
Palą się znicze.
Kwitną zniczami ciemne chodniki
Jesienne kwiaty,
błędne ogniki
palą się znicze.
Dziesiątki,
Setki,
tysiące zniczy. 
Nikt ich nie zliczy.

	1 – go listopada w całym kraju, na wszystkich polskich cmentarzach zapłoną znicza, a mogiły pokryją różnobarwne chryzantemy. Jest tych cmentarzy ponad 30 tysięcy. Na nich – miliony grobów ludzi, którzy przed nami, na tej samej ziemi przeżywali swój dzień powszedni: radości, smutki, swoje noce i dnie. Odeszli – bo takie jest nieubłagalne prawo natury, tak, jak odejdzie kiedyś obecne pokolenie i wszystkie, które po nim nastąpią. 
1 listopada to dzień pamięci o nich właśnie. O tych, których już nie ma, a dzięki którym my istniejemy i cieszymy się życiem. 

Fragment muzyczny: F. Chopin Nokturn Es – dur

Na naszym cichym cmentarzu
pożółkłe stare drzewa.
Zły wiatr listopadowy
w zeschniętych liściach śpiewa.
Cichymi alejami
snuje się tłum w żałobie.
Goreją jasne światła
na każdym prawie grobie.
Pachną nieśmiertelniki,
choina w wieńce zgięta,
bo dzisiaj są Zaduszki
umarłych naszych święta.

	Dzień Zmarłych, jak żaden inny, skłania do myśli o przeszłości. Wspominając Nieobecnych, tęskniąc za tymi, którzy odeszli, myślimy też o trwaniu i przemijaniu, o wspólnym, ludzkim losie.  
Znicze są symbolem pamięci. W ich blasku łatwiej uzmysłowić sobie, że nikt nie odchodzi zupełnie. Zmarli żyją w naszych uczuciach, we wspomnieniach, w efektach swojego trudu i walki. Pojawiają się też czasem w naszej pamięci w trudnych chwilach, gdy tak potrzebne byłoby wsparcie najbliższych, którzy niegdyś nas kochali. Za ich ziemski trud, starania, miłość jaką nas otaczali, możemy ofiarować im tylko jedno – wdzięczność i pamięć. Troska o groby jest jej symbolicznym dowodem. 

W Dzień Zaduszny zieleń, kwiaty
na groby niesiemy.
Świece, lampki ustawiamy
i wieńce kładziemy.

Zeschłe liście wiatr przerzuca,
słychać czyjeś łkanie.
Wieczny pokój racz dać duszom
Miłosierny Panie! 

Fragment muzyki: W. Kilar „Smuga cienia”

	W polskiej tradycji Dzień Zmarłych ma charakter szczególny. Mamy na swojej ziemi największe i najbardziej tragiczne cmentarze świata: Oświęcim i Majdanek.
W naszych lasach są setki zbiorowych mogił i samotne groby z prostymi krzyżami. Na cmentarzach spoczywają żołnierze polscy i ci, którzy urodzili się daleko od naszej ziemi, ale zginęli w jej obronie. Pamięć o nich trwa.

Idą ku mnie tylko kalinami
po cierniach, po siwych jagodach,
umarli, znajomi, kochani.
I głaszczę ich, choć wiem, że – nieżywi
znajomi… ci, których kochałam: 
Jaś , co spalił się wraz z samolotem,
i Kazio, co zginął potem,
Pawełek oceanem przykryty, 
Tadzio zastrzelony przez bandytów…
Młodzi, zamyśleni, zmarnowani,
idą ku mnie, idą kalinami
znajomi, umarli, kochani. 

Fragment muzyki J. S. Bacha „Aria na strunie g”

	W listopadowy wieczór na wszystkich polskich cmentarzach jarzyć się będą do późnych godzin światła pamięci. Jak przed rokiem, jak za rok. 
W chwili zaduszkowej zadumy Jarosław Iwaszkiewicz odnotował kiedyś: 

„Niech cię nie zdziwią obłoki ni zorze, wszystko jest na chwilę. I wszystko być może”.